Groot
Voor het slapengaan wordt er altijd voorgelezen. En daarna is het ritueel: liedje zingen, knuffel en kusje en dan licht uit en slapen.
Maar deze keer houdt zoon me tegen en zegt: ‘Dat hoeft niet meer! Ik ben al groot.’
‘O…’ zeg ik bedremmeld.
Korte stilte.
‘…Maar,’ probeer ik, ‘ik geef mijn moeder ook nog steeds een kusje. En papa geeft zijn moeder ook nog gewoon een kusje en een knuffel, hoor. Daar ben je nooit te oud voor, volgens mij.’
Zoon blijft een beetje nors kijken.
‘Weet je wat?’ zeg ik. ‘Dan geef ik je alleen een kusje als er niemand bij is. Oké?’
‘Oké,’ geeft hij toe en knuffelt me kort.

Tja, het hoort er allemaal bij, bij jongetje zijn dan… denk ik…
Hopelijk is het gewoon maar een fase. Want knuffelen met mijn zoon zou ik niet graag willen missen.

Wensvijver
Als we een Chinees restaurant binnenlopen zien we direct een prachtig vijvertje met veel goudvissen en nog veel meer muntjes op de bodem. Zoon kijkt er vol belangstelling naar.
‘Als je een muntje in het water gooit, mag je een wens doen,’ leg ik uit. Vervolgens grijp ik in mijn zak en geef hem een muntje.
Zoon denkt even na, houdt het muntje boven het water en mikt op een goudvis.
‘Niet op die vis!’ sis ik hem streng toe.
Dan plonst hij het muntje toch maar naast een vis in het water, sluit z’n ogen, vouwt vroom zijn handen en doet een wens. Als hij zijn ogen weer open doet, vraagt hij: ‘En kun je er ook briefjes in gooien?’

Achternaam
‘Mam, kun je ook een andere achternaam nemen?’ vraagt zoon ineens.
‘Nee, dat kan niet zomaar,’ zeg ik. ‘Alleen als je trouwt kun je wel een andere achternaam krijgen. Hoe wil je dan heten?’
‘Van der Kogel!’
‘O? Waarom?’
‘Omdat ik bliksemsnel ben!’ antwoordt mijn zoon.

Jezus
Zoon vraagt: ‘Waarom is Jezus eigenlijk zo belangrijk?’
Ik: ‘Nou… eh… veel mensen denken dat hij de zoon van God is.’
Zoon: ‘Dat kan niet. Hij heeft toch al een vader en moeder: Jozef en Maria.’
Ik: ‘Ja, dat klopt. Maar ze denken dat God de baby in de buik van Maria heeft gemaakt. En toen Jezus groter werd, vertelde hij veel over God tegen de mensen. En hij kon ook wonderen laten gebeuren. Hij kon bijvoorbeeld mensen beter maken.’
Zoon: ‘Hadden ze dan geen dokters in die tijd?’

‘Het paard van Sinterklaas heeft tomtom in z’n hersenen, want hij kan iedereen vinden.’

Titanic
Eindelijk weet ik dan waarom de Titanic gezonken is. Zoon heeft er een interessante theorie over: ‘Misschien was er wel een kat aan boord.’
‘Een kat?’
‘Ja, Simon’s cat!’

Ken je Simon’s cat niet? Kijk dan even naar dit filmpje. Dan begrijp je vast waarom de Titanic gezonken zou kunnen zijn als hij aan boord was.

‘Waarom mag konining Beatrix eigenlijk niet Sinterklaas als eerste een handje geven als hij weer in Nederland komt?’

Een week later heeft zoon weer in de gaten hoe het schoen zetten ook alweer gaat. Als ik hem naar bed breng komen we langs de voordeur. Daar staan een schoen én een laars bij de brievenbus. (Piet gooit bij ons het snoepgoed altijd door de brievenbus in de schoen, zodat hij niet binnen hoeft te komen.)
‘Zeg, vind je dat niet wat overdreven?’ vraag ik zoon.
‘Nee hoor,’ antwoordt hij en met een slim lachje begint hij te zingen: ‘Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn SCHOENTJE, gooi wat in mijn LAARSJE, dank u Sinterklaasje.’

Nog eentje:
Zoon vraagt of ik nog een leuke mop weet, eentje die hij nog niet kent. Ik denk aan een mop over twee dieren die in de wei staan. De clou is dat er een torretje bij komt zitten en de twee dieren tegen elkaar zeggen: ‘Hee, dat torretje kan praten!’ Maar ik zit nog te bedenken hoe de aanloop naar de clou ook alweer gaat.
Het duurt zoon allemaal te lang. Dus hij vertelt maar een zelfbedachte mop over schoorstenen. De clou is dat één schoorsteen tegen een andere zegt: ‘Hee, die schoorsteen kan praten!’

Toeval of telepathie?

Tot slot twee tekeningen die zoon en ik maakten. De onderste is van mij (eh… niet m’n beste tekening . De bovenste van hem. Het papiertje was dubbelgevouwen. Dus we konden van elkaar niet zien wat we hadden getekend.
Toen we de tekeningen gingen bekijken vroeg ik zoon wat hij had getekend. Het was een lamp. Pas na een tijdje viel het me op dat ik ook een (hang)lamp had getekend, waar lichtstralen uit kwamen.

Spelletjes
‘Mam, mag ik even computeren?’ vraagt zoon.
‘Oké,’ antwoord ik. ‘Maar, géén filmpjes kijken nu en géén spelletjes met geweld.’
‘Jaaaa,’ roept hij blij. ‘Angry birds spelen!’
En dan zegt hij slim: ‘Maar…mam… angry birds is toch ook een geweldsspelletje…?’
Tja… daar kan ik eigenlijk niks tegenin brengen.