Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2012

I.M. Zoemertje…

Aandacht
In een nostalgische bui zit ik op de computer wat foto’s en filmpjes van zoon zijn babytijd te bekijken. Het onderwerp van de foto’s hoort me vertederd lachen en komt er belangstellend bij staan.
‘Ah… kijk nou,’ zeg ik tegen hem. ‘Wat een lieverdje was jij!’
Maar zoon zucht en zegt geïrriteerd: ‘Mama! Ik vraag me af waarom baby’tjes altijd meer aandacht krijgen dan volwassen kinderen!’

Bah!
Zoon bladert door de tv-gids en ziet en plaatje waarop kennelijk iets vies te zien is, want hij roept luidkeels: ‘Ie! Ik moet halskokken!’

I.M. Zoemertje
Op de een of andere manier is het zoon gelukt om een vlieg te vangen en hem levend in het potje met de loep te krijgen. De vlieg heeft wat schillen gekregen om te eten en een zacht bedje van een stukje oordop. Zoon vindt het zo gezellig met de vlieg dat hij besluit om hem als huisdier te houden. Natuurlijk krijgt de vlieg een naam: Zoemertje.
Ondanks mijn voorzichtige waarschuwing dat vliegen van vrijheid houden, moet de vlieg toch in een jampotje wonen met een deksel met gaatjes. Zoon doet zijn uiterste best om het voor de vlieg gezellig te maken.
Na het buitenspelen rent hij naar het huisje van Zoemertje. Ik zie hem voorzichtig wat schudden met het potje.
‘Kunnen vliegen ook slapen, mama?’
‘Eh… dat weet ik niet. Dat doen ze misschien wel ’s nachts, maar ik denk niet overdag.’
‘O…’ Zoon laat treurig zijn hoofd hangen.
‘…Is ie dood?’ vraag ik.
‘Ja…’ mompelt hij, en loopt weg.
Even later zit ie ineens te huilen op de bank. ‘Ik heb helemaal geen huisdier… en al mijn vrienden hebben wel een huisdier… en nou is de vlieg ook nog dood…’
Hij laat zich niet troosten, want hij is boos dat we geen huisdier willen.

Read Full Post »

Jarig!

‘Hoeveel nachtjes slapen nog tot mijn verjaardag? Krijg ik een Hero Factory?’
Zoon is al weken bezig met zijn verjaardag. Hij kan niet wachten tot het zover is. Als iemand hem vraagt hoe oud hij is, zegt hij: ‘Acht.’ Terwijl hij toch echt nog maar zeven is. ‘Ik vind zelf dat ik al acht ben.’

De avond voor zijn verjaardag kan hij niet in slaap komen en spookt nog een tijdje rond op zijn slaapkamer. Maar uiteindelijk valt hij toch in slaap.
De volgende ochtend hoor ik hem om half 7 naar beneden gaan om tv te kijken. Snel maak ik echtgenoot wakker. We pakken de cadeautjes en haasten ons, de ogen uitwrijvend, naar beneden. Nog schor van de slaap zingen we ‘Lang zal hij leven’ als we de kamer in komen.
Tot mijn verbazing zit zoon rustig op de bank tv te kijken.
En dan dringt het pas tot hem door dat hij jarig is! Helemaal vergeten! Zelfs de slingers waren hem niet opgevallen.
Zijn blik valt op de cadeautjes. Die moeten natuurlijk direct worden uitgepakt. Juichend wordt alles in ontvangst genomen.

Eindelijk is hij dan echt acht jaar. Na het ontbijt vertrouwt zoon me met trotse blik toe: ‘Ik merk vandaag dat mijn stem al wat lager wordt.’

Read Full Post »