Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2013

Silhouet

Toen ik zoon laatst aan het voorlezen was, stuitten we op het woord ‘silhouet’. Dat was een woord dat hij nog niet kende, dus ik vertelde wat een silhouet is. Even later kwamen we in het boek een plaatje tegen waarop zoon direct een silhouet herkende. Het kwartje was dus gevallen. Mooi.

Een paar dagen later zaten we tv te kijken, toen zoon uit bed kwam om te vertellen dat hij een gedicht had bedacht. Hij moest het even opschrijven en had geen pen. Dus die kwam hij beneden halen. In eerste instantie was ik een beetje boos, want hij moest slapen.

Maar toen ik de volgende dag het gedicht zag, was ik eigenlijk ontzettend trots op hem. Hij had een gedicht bedacht met het woord ‘silhouet’.

P1050323

 
 

ik zie je silhouet.
je ligt in bed.
ik heb je gered.
met een fret.
die fret die is nu dood.
je ligt op een rode boot.
ik vind je een schat.
ik gooi je in bad.

 
 

Op school houdt zoon absoluut niet van lezen en schrijven, laat staan van gedichten schrijven. En nu rolt er spontaan eentje uit. Mooi toch?

Advertenties

Read Full Post »

Wellicht is dit een wat minder interessant stukje voor mannen, aangezien dit gaat over kleren en shoppen. Man, je bent bij deze gewaarschuwd!

Ik behoor tot de kleine groep van vrouwen die een hekel hebben aan ‘shoppen’. (Brrr, alleen het woord al.) Als ik voor de zoveelste keer zuchtend voor mijn klerenkast sta, omdat ik echt niks heb om aan te trekken, kijkt mijn echtgenoot me altijd verbaasd aan. ‘Maar je hebt een kast vol kleren!’ roept hij verontwaardigd uit.
‘Maar dat is allemaal al jaaaren oud,’ zucht ik terug. En dat is echt waar, de meeste kleren zijn al jaren oud. Ik kan daar gewoon niet meer mee aankomen. Ik heb t-shirts waar de gaten in vallen (maar die kan ik nog wel dragen ónder iets). Mijn schoenen zijn afgetrapt, ik ongeveer heb één zomerpaar en één winterpaar.
Nou ja, ik heb wel een paar leuke kledingstukken in de kast hangen, maar die heb ik al zoooo vaak aan gehad.

Nu doe ik echt wel mijn best om er een beetje leuk uit te zien, hoor. Maar dan moet ik toch echt af en toe iets nieuws kopen. Dus ongeveer één keer in een seizoen verzamel ik moed en sleep ik me dan toch maar naar het centrum, op zoek naar leuke (!) kleren (meestal broeken, omdat je die echt niet online kunt kopen).

Vriendelijke, jonge verkoopster roept veel te vrolijk: ‘Hallo! Zoekt u iets speciaals?’
Ze zegt dus echt ‘u’. Grrrr!
‘Nee, ik wil graag even rondkijken.’
Winkel in, niks leuks, winkel uit. Winkel in, nee, nee, ja! O nee, toch niet… niet in mijn maat.
Pastelkleuren (staan mij niet!), schoenen met sleehakken (wie kan daar nou op lopen?), marinelook (serieus?!)
Nou, misschien dit dan. Pashokje in, stofnesten in alle hoeken, tl-licht, deze broek is tóch een maat te klein, ik krijg de rits niet eens dicht, vetrolletjes, eigen kleren maar weer aantrekken, pashokje uit… enzovoort… Wat een ellende…

Is het me dan uiteindelijk toch gelukt om iets te vinden waar ik me happy in voel? Dan komt de fase ‘kleren claimen’!
Ik weet niet of andere vrouwen dit herkennen. Maar ik ben altijd doodsbenauwd dat ik op mijn werk aankom en één van mijn collega’s draagt precies hetzelfde kledingstuk als ik. Zul je net zien: heb je je éindelijk naar de stad gesleept en heb je een leuke nieuwe tuniek gevonden, draagt collega B precies dezelfde!
Daarom moeten kleren zo snel mogelijk worden geclaimd als ik ze eenmaal heb gekocht. Dat betekent dus: zo snel mogelijk dragen, zodat iedereen weet dat deze gave rode zomerjurk vanaf nu bezet is! Door mij!

Read Full Post »

Meisjes

Laatst had ik ineens twee schattige kleutermeisjes op bezoek. Ze bleven even bij ons wachten tot de oppas de sleutel had opgehaald.
‘Daar staat een doos met duplo,’ zei ik, toen we binnenkwamen. ‘Willen jullie daarmee spelen?’
Maar de dametjes gingen gewoon gezellig even op de bank zitten.
Zoon was met zijn vriendje direct na binnenkomst verwikkeld geraakt in een druk spel met lego en vliegende, schietende robots.
‘Wij hebben allebei blond haar,’ zie het ene meisje onverstoorbaar.
‘Ja,’ zei het andere, ‘en mijn grote broer heeft heel veel blond haar.’
‘Ik ben al bijna jarig,’ deelde ze daarna mee. ‘Dan word ik vijf.’
‘Maar bij mij duurt het nog heel lang voor ik jarig ben,’ zei het andere meisje.
Zo zaten we gezellig wat te keuvelen.
Ach, daar kwam de oppas alweer aan met de sleutel. Het ene meisje deed haar laarsjes en jasje weer aan. Het andere meisje had schoenen en jas, heel praktisch, gewoon aangehouden. En daar gingen ze weer, op naar de poppen en roze paardjes.
Bij de jongens was ondertussen oorlog uitgebroken tussen de goede en de slechte robots en door een gespeeld spervuur van laserstralen en ontploffingen liep ik naar de keuken om wat drinken voor de strijders te gaan inschenken.

Read Full Post »