Feeds:
Berichten
Reacties

Zoon komt juichend uit school. Dit was zijn laatste schooldag in groep 7. Volgend jaar zit hij in groep 8! Daar is ie behoorlijk trots op.
‘En, hoe was het op school?’ vraag ik verwachtingsvol tijdens de lunch.
‘O, goed,’ is ook nu weer het standaard antwoord.
‘Maar wat hebben jullie gedaan op de laatste schooldag voor de vakantie?’
‘O, niks…’
‘Niks?’
‘Nou… spelletjes gedaan…’
‘En verder niks?’
‘Neuh…’

Vroeger volgde ik de opvoedadviezen (“10 vragen om je kind te stellen over de schooldag” etc) keurig op en stelde gekunstelde vragen als: ‘Wat was het leukste dat je vandaag hebt meegemaakt op school? Wat wil je nog meer leren op school? Wat is het vervelendste dat je vandaag hebt meegemaakt?’
Maar in tegenstelling tot de kinderen van opvoeddeskundigen, die door zulke vragen kennelijk wel overstag gaan, antwoordt mijn zoon doorgaans: ‘Weet ik niet…’

Ik trek tegenwoordig mijn eigen plan. Regelmatig nodig ik opa’s en oma’s uit. Zij krijgen verhalen in geuren en kleuren te horen die anders volledig aan ons voorbij zouden zijn gegaan. En wij luisteren dan verbaasd mee. Ook vriendjes mogen altijd blijven lunchen, want er zijn wel een paar spraakzame types bij die best wat willen vertellen over school.’
En verder vraag ik niet meer iedere dag iets over school. Ik heb tenslotte zelf ook niet altijd zin om over mijn werk te vertellen.

’s Middags zie ik toevallig een post van de school op Facebook: foto’s van alle kinderen van de school op de speelplaats, dansend, lachend in polonaise. Zo te zien was het een gezellig feestje!

Lekker, dat thuiswerken. Je loopt tussendoor gewoon even de tuin in om de was op te hangen. Je stapt zo je eigen stukje natuur in en maakt je hoofd leeg. Ondertussen doe je ook nog iets nuttigs, terwijl je geniet van het groen en de bloemen. Daarna ga je met hernieuwde energie weer verder. Werk je gewoon een kwartiertje langer door.
Al mijmerend loop ik op mijn blote voeten met mijn wasmand naar de droogmolen en begin met het ophangen van de was. Maar wacht, wat voel ik onder mijn voet? Ieuw! Wat is dat?! O, fijn! Het is een snaveltje van een vogel met een bloederig stukje bot en wat veertjes eraan. Kennelijk hebben we bezoek gehad van een roofvogel. Als ik wat verderop kijk, zie ik overal veertjes liggen.
Volgende keer niet alleen naar de bloemen kijken, maar ook naar de grond. Ook daar is de natuur…

Het sokken-mysterie

Zoon heeft ’s middags met een vriendje gespeeld, dus ik ruim even snel de kamer op. Onder een kussen van de bank komt een gedragen sok tevoorschijn, die ik niet herken.
‘Hee, hier ligt een sok! Die is zeker van B.’ roep ik naar zoon. ‘Hoe kan dat nou?’
Na nog wat zoeken, vind ik sok nummer twee onder de bank.
‘Had ie haast of zo?’ vraag ik aan zoon. ‘Hij is zonder sokken naar huis gegaan.’
Zoon mompelt wat van achter zijn computer, maar hij had kennelijk niets vreemds opgemerkt.
De volgende dag moeten we ergens naartoe en komen we toevallig langs het huis van vriend B. Dus nemen we de sokken mee. Als de deur open gaat en B open doet, zwaai ik de sokken voor zijn neus en vraag: ‘Had je niet gemerkt dat je geen sokken aan had?’
Verbaasd zegt hij: ‘Nee, dat heb ik niet gemerkt.’ En hij neemt de sokken aan. We lachen nog wat en gniffelend lopen we verder.
Maar een paar dagen later staat vriend B weer bij ons voor de deur met… de sokken van zoon! Gewassen en wel.
Het mysterie van de sokken is opgelost!


http://www.desunique.nl

Knallen

Het is oudjaarsdag. Zoon heeft een pakje knalerwten gekregen om mee te spelen. Hij haast zich om zijn jas aan te doen en een vriendje te gaan opzoeken.
Voor hij de deur uitgaat, hou ik hem tegen en geef hem voor de zekerheid een waarschuwing: ‘Je mag met die knalerwten spelen, maar gebruik ze niet om mensen of dieren bang te maken!’
‘Nee, dat doe ik niet… behalve als er een kudde wolven achter me aan zit!’

Zoon is in de badkamer. Ik vraag me af waarom het weer zo lang duurt, dus ik ga maar eens iets pakken in de badkamer, zodat ik even poolshoogte kan nemen. Zoon heeft zijn pyjama al aan, maar staat wat te spelen met de knijpers aan het wasrek.
Ik blijf even rondhangen en frutsel voor de spiegel wat aan mijn haar.
‘Oké, tandenpoetsen nu,’ zeg ik.
En dan uit het niets zegt zoon: ‘Ik ben trots op jou, mam.’
‘Eh… hoezo?’
‘Omdat je me zo goed opvoedt!’
‘Goh…’ zeg ik een beetje verbaasd. ‘Nou, dank je.’ En ik wacht tot er nog een vraag achteraan komt in de trant van ‘Mag ik nog even computeren?’ of ‘Mag ik nog tv kijken?’
Maar die vraag komt niet. Zoon gaat gewoon zijn tanden poetsen.
Ik geef hem een kusje op z’n koppie en loop de badkamer weer uit.

Leerzame kleding

Op donderdag heeft zoon altijd Engels op school.
‘En hoe was Engels vandaag?’
‘We hadden een toets.’
‘O! En…?’
‘Ik heb de uitslag nog niet.’
‘Maar hoe vond je zelf dat het ging?’
‘Wel goed.
We moesten een paar dagen van de week opschrijven. Donderdag was ik vergeten. Maar toen heb ik gewoon op mijn sokken gekeken…’

thursday