Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘wachtkamer’

In de wachtkamer van de dokter zitten we al een tijd te wachten. Zoon neemt zelf het initiatief om een spelletje te doen.
‘Mam, ik zie, ik zie, wat jij niet ziet… en het is… de kleur… geel!’
Het is een kleine wachtkamer en er is niet erg veel te zien. Dus dat maakt het spelletje vrij makkelijk voor mij.
‘Is het misschien de lego, daar in de hoek?’ vraag ik, wijzend op bonte bouwseltje met de losse blokjes eromheen.
Even is zoon uit het veld geslagen, maar hij herstelt zich snel en vraagt: ‘Maar welk blokje dan precies?’

Advertenties

Read Full Post »

Laatst zat ik met mijn zoon in een overvolle trein. We hadden nog net een plaatsje bemachtigd op het balkon. Maar toen er een paar oude dames moesten blijven staan, stond ik op en zei tegen zoon dat hij dat ook moest doen. ‘Maar ik zit hier lekker!’ zei hij boos en wilde niet opstaan. Natuurlijk moest hij er toch aan geloven.
De oude dames namen plaats en begonnen toen hoofdschuddend een gesprek over dat tegenwoordig niemand meer opstaat voor een ander.
‘Duh!’ wilde ik zeggen. ‘Wij stonden toch zojuist op!’ Maar dat deed ik dus niet…
De dames waren zelfs een beetje gepikeerd, omdat we opstonden, want ‘zo oud waren zo toch nog niet’.
Toen begon de trein te rijden en besefte één van de dames dat ze achteruit moest rijden. Ze stond weer op en zo kreeg zoon toch zijn zitplaatsje weer terug.

Vanmorgen zat ik met mijn zoon in de wachtkamer van de dokter. Langzamerhand werd het steeds voller. Totdat er nog maar één stoel over was en er een ouder stel binnenkwam. De vrouw nam plaats op de vrije stoel en de man liep naar één van de kinderstoeltjes toe. Ik vroeg direct of hij wilde zitten, maar hij vond het geen probleem, zei hij.
Toen ik die opgevouwen benen en verkreukte bierbuikje op dat kabouterstoeltje geperst zag, vond ik dat we tóch maar plaats moesten maken en ik spoorde zoon aan om op een kinderstoeltje te gaan zitten. Wéér keek hij me woedend aan en wilde niet van zijn plaats. Maar na veel vijven en zessen, verhuisde hij dan toch maar naar een kleinere maat stoel.
Ik vroeg de man of hij toch echt niet op de stoel wilde gaan zitten. Maar dat wilde hij niet. Hij bleef opgepropt op het kinderstoeltje zitten…

Opstaan voor een ouder iemand, of voor een zwangere vrouw, of voor wie dan ook die de zitplaats beter kan gebruiken dan ik, vind ik normaal. Ik hoop dat ik mijn zoon dat ook kan leren. Uiteraard heb ik hem uitgelegd waarom je moet opstaan, maar kennelijk is de boodschap nog niet helemaal aangekomen. Dat komt vast wel als hij wat ouder wordt.
Maar het zou in elk geval helpen als hij een andere reactie kreeg, wanneer hij voor iemand opstaat. Want wanneer degene voor wie hij opstaat, het zelf niet nodig vindt, dan begrijp ik wel dat mijn zoon het ook niet nodig vindt om op te staan.
En dus zeg ik tegen iedereen die weleens in de situatie is of (misschien later) komt: maak het opvoeden wat gemakkelijker en sta gewoon (dankbaar) op!

Opstaan misstaat niemand, en accepteren ook niet.

Read Full Post »